Post nr. 7

Na Lwiej Ziemi nie brakowało pociech. Księżniczki już były na tyle duże, że same chodziły, już powoli zaczęły mówić, a podczas prezentacji lwiczek, Isha i Chestor zostali obdarowani lwiczką, którą nazwali Uzuri oprócz tego Medze i Sarze urodził się syn Natu.

Po śniadaniu Mohatu i Zauditu wyszli na Lwią Skałę usiąść by obserwować czy wszystko na sawannie jest w porządku, nagle przybiegły Uru i Izuaru.

-Mamo, tato możemy iść się pobawić?- i uśmiechnęły się niewinnie

Królewska para spojrzała na siebie.

-Ale one rosną- powiedziała Zauditu

-Rosną jak na drożdżach. He, he- zaśmiał się król

-Możemy iść? Prosimy- nalegały lwiczki

-A gdzie wam tak śpieszno?- zapytała królowa

-No... pobawić się z Elanną i odwiedzimy Uzuri... - wymieniał Izuaru

-Dobrze, dobrze jak chcecie to idźcie, lecz pamiętajcie by nie odchodzić dalej niż do wodopoju, a i nie pływajcie, bo tam jest głęboko...-ostrzegał ojciec

Księżniczki już to słyszały tysiąc razy i by się nie nudzić Uru nadęła ogon siosty

-Uru, au... Rrrrr- i rzuciła się na brązową

-Dziewczynki, słuchajcie ojca nie daj Bóg by się wam coś stało...-mówiła nieco zła królowa

-Yhm- przytaknęły- to możemy już iść?

-Niech król im pozwoli- wtrąciła Lily-Będę je mieć na oku

- No, dobrze, dobrze idźcie już-mówił Mohatu

-Jej-krzyknęły razem

Lwiczki pobiegły do Elanny, która siedziała obok swej matki Alfy. Oraz Ishy, która myła właśnie Uzuri.

-Cześć- powiedziała Uru

-Czołem- krzyknęła Izuaru

-Cześć- opowiedziała im Elanna

-Sest- wysepleniła mała Uzuri, którą właśnie przestała myć matka.
Isha wstała i położyła córkę na ziemi

- Co dziś robimy?- zapytała starsza o kilka tygodni Elanna

- Przejdziemy się do wąwozu?- zaproponowała Izuaru

- Super pomysł...- odrzekłą Uru po czym zwóciła się do matki Uzuri- czy możemy wziąć ze sobą Uzuri? Prosimy!

-No dobrze tylko uważajcie na nią...- zgodziła się Isha

-Elanna, pilnuj jej jak własnej siostry- pouczała swą córkę Alfa

-Tak, mamo...

-Tylko nie spóźnijcie się na kolację tak jak ostatnio

-Tak, tak- opowiedziały wszystkie chórem.

Uzuri co dopiero nauczyła się chodzić, lecz jeszcze nie biega zbyt szybko tak jak jej koleżanki, ale najbardziej dokazywała podczas zabaw w wąwozie. Lecz szybko się to znudziło lwiczką i Elanna powiedziała:

-Ej wiecie, że nie dawno pani Sarze i panu Medze urodził się syn... ciekawe jak go nazwali.

-Ja nie wiem- pokręciła głową Uru

-Ja tym bardziej-  oznajmiła Izuaru - A ty wiesz Uzuri?

-Chiba ma na ime Natu

-No to jak Natu podrośnie to się z nim też będziemy bawić- powiedział Elanna

-Chodźmy nad wodopój- wykrzyknęła Uru

-Ale tata...- Izuaru nie dokończyła bo siostra szybko jej wtrąciła

-Ale chce mi się pić

-Mi tez

- I mi także, jestem zmęczona po zabawie w berka...

Czwórka młodych lwic udała się nad wodopój. I z dala w wysokiej trawie zauważyły nieznajome dwa lwy. Jeden dorosły, a drugi najprawdopodobnie jego syn. Koleżanki rozmawiały i śmiały się po drodze do wody...

-A kto to?- zapytała się mała Uzuri

-Ja też ich nie znam- mówiła Uru

-Nie widziałam ich w stadzie...- mówiła Elanna

-Chodźmy się schować za ten głaz, bo mogą być to intruzi...

-To tu śią jaciś intruzi?

-Tak Uzuri- odpowiedział jej Uru

Lwiczki schowały się za głaz tak jak zaproponowała Izuaru i zaczęły podsłuchiwać lwy...

-Widzisz Ahadi to bedzie wszystko nasze- mówił lew do syna

-Ale tu mieszka ktoś inny, jest inny król

-Zabijemy go...

-Co?

-Tak... Ja będę władcą, a potem ty

-O... A co z hienami...

-Dziś wygnam Sidę i jej stado na Cmętarzysko Słoni?

-Gdzie to jest

-Daleko od naszej ziemi...

-Aha... Tato to jak ty będziesz już królem to my tu zamieszkamy?

-Tak, to będzie nasz dom...

Małe lwice wszystko dokładnie słuchały

-Musimy zawiadomić o tym całemu  stadzie- mówiła z przerażeniem Elanna

-Będzie wojna trzeba zawiadomić o tym naszego tatę Uru

-Tak, tak... Wracajmy do domu...
Gdy lwiczki odeszły Ahadi jeszcze zapytał Elosa
-A co to była za lwica, którą zabiłeś przy granicy-pytał lewek
-To... yyy... to była jakaś lwica z ich stada. Nie wiem kto to! Chodź już trzeba iść spać- powiedział Elos

Słońce było już nisko... Akurat lwice upolowały zebrę... Król właśnie już się najadł i usiadł na kamieniach...

-Tato, tato...- wołały siostry

-Co się stało- mówił rozbawiony Mohatu

- Intruzi, będzie wojna, chcą się nas pozbyć- mówiła zdyszana Uru

-Co?

-Tak, tak wsystko słysałysmy- co dopiero przybiegła Uzuri

-"Elos?"- myślał król- "Co on znów szykuje?"

-Dziewczynki zjedźcie kolacje i idźcie spać...- mówił król

-Ale...

-Nie ma "ale" kolacja i do jaskini...- później zwrócił się do Lili- czy Zauditu jest już?- Królowa długo niie wracała ze spaceru i Mohatu zaczynał się martwić.
-Nie...
-Jeśli do mojego powrotu nie wróci, to leć jej szukać.
-Rozkaz-krzyknęła majordonuska

Gdy stado  szykowało się spać Mohatu zawołał najśilniejszego samca Tasabiego i  poszedł z nim zza wodopój... Słońce dopiero zachodziło... Wiedział, że samemu po sawannie podczas zmierzchu chodzić nie wolno bo jest niebezpiecznie...

-Jeżeli dojdzie do walki pamiętaj walcz w raz z nami za twą wolność...- Mohatu wiedział, że Tasabi jest siliny lecz trzeba było mu przemówić do rozumu, by walczył camym sobą, całym swym sercem więc dlatego wziął go na rozmowę na osobności- i za wolność stada...- nagle zobaczył przed sobą innego lwa był to Elos...

-Proszę, proszę, a kto tu się pałęta po mojej ziemi na wieczór?

Mohatu nie zauważył, że był tak daleko granicy...

-Zwróć mi tron?- nawracał Elos

-Co?- Wtrącił Tasabi- Jak śmiesz...- i rzucił się na króla zła

-Zostaw go- powiedział z groźbą w głosie Mohatu- nie jest tego wart...

-Jestem wart więcej niż ty...- obrażał go Elos

- O co ci chodzi? Już dość tego, odpuść,

-Ja nigdy nie odpuszczę...  Jutro o świcie walka... o tron

- To ci się nie uda- wtrącił Tasabi

-Po co tyle nienawiści?- uspakajał go król

-Masz wybór ustąpisz mi tronu i odejdziesz z Lwiej Ziemi czy walczymy jutro o świcie he, he, he- mówił Elos- masz czas do jutra... he, he, he- śmiał się odchodząc...